Της Κατερίνας Κρυστάλλη

Την κοιτούσα όλη τη νύχτα. Δεν την έχασα ούτε στιγμή από τα μάτια μου. Φλέρταρε με όλους, γέλαγε και κυρίως έπινε. Ειλικρινά εκείνη την βραδιά, πρέπει να άδειασε μια ολόκληρη κάβα. Όταν ξεκίνησε για να πάει στην τουαλέτα την ακολούθησε, ο σωματοφύλακας της, τον οποίο χαστούκισε.Την κοιτούσα όλη τη νύχτα. Δεν την έχασα ούτε στιγμή από τα μάτια μου. Φλέρταρε με όλους, γέλαγε και κυρίως έπινε. Ειλικρινά εκείνη την βραδιά, πρέπει να άδειασε μια ολόκληρη κάβα.


Όταν ξεκίνησε για να πάει στην τουαλέτα την ακολούθησε, ο σωματοφύλακας της, τον οποίο χαστούκισε.Άρχισε να του φωνάζει στα Ισπανικά. Τότε εγώ βρήκα ευκαιρία και γλίστρησα μέσα στις γυναικείες τουαλέτες. Έβγαλα ένα κραγιόν και έκανα δήθεν πως βάφομαι. Μπήκε μέσα και με κοίταξε με εκείνο το μόνιμο ξινό βλέμμα της. Της έδωσα ένα μικρό σφυράκι. Ήταν ο μυστικός κώδικας αναγνώρισης.

Έβγαλε ένα ροζάριο μέσα από το τσαντάκι της. Έσπασε τον σταυρό με το σφυράκι και εγώ περίμενα υπομονετικά όσο εκείνη έψαχνε ανάμεσα στα σπασμένα γυαλιά.Κοιτούσα την αντανάκλαση της στον καθρέπτη και είχα αφαιρεθεί. Ήταν μικροσκοπική, με γαμψή μύτη, σταρένιο δέρμα και σκούρα καστανά μάτια. Φορούσε μια στράπλες, τουαλέτα σε μπλε ρουαπου άφηνε ακάλυπτους τους ώμους της. Χρυσά δαχτυλίδια κοσμούσαν τα λεπτά της δάχτυλα. Ήταν πριγκίπισσα και αυτό έπρεπε να φαίνεται σε κάθε της βήμα.

Με επανέφεραν στην πραγματικότηταοι βλαστήμιες της στα Ισπανικά. Με μισές λέξεις στα αγγλικά και μισές στα Ισπανικά, μου είπε πως έχασε το αλουμινόχαρτο με την σκόνη, που ήταν το αντίδοτο. Είχε μπερδέψει τα κοσμήματα. Αντί να σπάσει αυτό με το ψεύτικο γυαλί, έσπασε αυτό που ήταν φτιαγμένο με κρύσταλλο Βοημίας. Άρχισε να χτυπάει με τις γροθιές της τον νεροχύτη από μαύρο νεφρίτη. Την κοίταξα αποσβολωμένη. Όλοι όσοι ήταν στο πάρτυ, θα πέθαιναν. Παιδιά και εγγόνια της αριστοκρατικής Ευρώπης, η αφρόκρεμα, θα πέθαιναν από ένα πειραματικό ιό. Χωρίς να το γνωρίζουν πήραν μέρος σε ένα πείραμα συμπεριφοράς.

Έναν ιό που θα τους προκαλούσε σεξουαλικές ορμές και κανιβαλισμό. Και το αντίδοτο το είχε η πριγκίπισσα Μάγια. Η οποία... απλά το έχασε. Δεν έπρεπε να την είχα εμπιστευτεί.Προσπάθησα να την ηρεμήσω αλλά η Μάγια πήγαινε πάνω κάτω στις τουαλέτες σαν αγρίμι που το έκλεισαν σε κλουβί. Της έδωσα μια σφαλιάρα για να συνέλθει. Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα και έβγαζε αφρούς από το στόμα. Μα βέβαια.... Η ηλίθια, η ηλίθια είχε πιει ότι κυκλοφορούσε από ναρκωτικά και ποτά στο πάρτυ. Σίγουρα ξεχάστηκε και ήπιε από το μπουκάλι που είχε τον ιό. Και εγώ μόλις τώρα τον ενεργοποίησα. Πήγε να με φιλήσει στο στόμα αλλά αντιστάθηκα.

Τότε με γρατζούνισε στο πρόσωπο και όσο αμυνόμουν, τόσο περισσότερο οργιζόταν. Δεν ξέρω που την βρήκε τόση δύναμη αυτό το μικροκαμωμένο πλάσμα αλλά όταν άρχισε να με δαγκώνει στον λαιμό, μια ερωτικά, μια με μανία να μου τον σκίσει, κατάλαβα πως με περίμενε ένα τραγικό τέλος. Ίσως ήταν θειική δικαιοσύνη όλο αυτό.Εμένα, την Δόκτωρ Λίντα Κρόου. Την δημιουργό του θανατηφόρου ιού, Ντε Σαντ.

© 2018 SoWhat? All Rights Reserved