Γράφει η Δώρα Περβίζου
Πηγαίνοντας το πρωί στη δουλειά, σε είδα με την άκρη του ματιού μου να στέκεις ευάλωτα μόνος σου δίπλα στα σκουπίδια και τα κομμένα κλαριά. Μια ροζ εγκαταλελειμμένη παιδική αθωότητα, ένας #μονόκερως που κάλπασες με ευτυχία τα όνειρα ενός παιδιού, τώρα στέκεις ακίνητος παρέα με τα άχρηστα…
Δεν σε έχουν ανάγκη πια αλογάκι μου και σε πέταξαν…
Δεν σε θέλουν πια. Μεγάλωσε το παιδί και εσύ έχασες την σημασία σου. Δεν σε χρειάζονται πια. Πότε άραγε σταμάτησες να είσαι η χαρά και η ανεμελιά; Ποιο σκληρό χέρι βρήκε την δύναμη να σε αφήσει μοναχό σου στα σκουπίδια για να απομείνεις ανάμνηση στην παιδική καρδιά που άγγιξες;
Και εσύ άνθρωπε που τον πέταξες δεν σκέφτηκες να του δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία για να χαρίσει ξανά ευτυχία, να συντροφεύσει παιδικά όνειρα; Ας τον δώριζες στο «Χαμόγελο του Παιδιού» που είναι μόνο λίγα μέτρα μακρυά από τα σκουπίδια που τον πέταξες. Εκεί που υπάρχουν παιδιά στερημένα από την ασφάλεια μιας τρυφερής οικογένειας, παιδιά που ξεχνά ακόμη και ο Άγιος Βασίλης, παιδιά που η ψυχή τους θα πλημμύριζε ευτυχία καλπάζοντας πάνω στην μαγική πτήση ενός ροζ μονόκερου.
Μελαγχολώ με καθετί εγκαταλελειμένο. Παιχνίδια, ζώα, ανθρώπους, σπίτια…Είναι σκληρό να στέκεις ανυπεράσπιστος, αδύναμος να διεκδικήσεις μια θέση στην ζωή των ανθρώπων. Να μην σε χρειάζονται πια. Να μην σημαίνεις τίποτε για κανέναν.
Να είσαι ένα άχρηστο παιχνίδι, ένα αδέσποτο ζωάκι , ένας ηλικιωμένος άνθρωπος στην μοναξιά ενός σπιτιού που κανείς δεν επισκέπτεται.
Ο μικρός ροζ μονόκερος είναι ο καθρέφτης μιας αλήθειας που μας πονά, μιας κοινωνίας που εύκολα απορρίπτει ό,τι είναι «άχρηστο», ότι «παλιώνει». Την αθωότητα δεν την ορίζει η παιδική ηλικία, την ορίζει ένα καθαρό βλέμμα τρυφερότητας που αγκαλιάζει με εμπιστοσύνη τα πάντα. Μια αθωότητα που συνειδητά αρνείσαι να εγκαταλείψεις όσο και αν σε πληγώνει η ζωή, όσο και αν οι ευθύνες σε βαραίνουν, όσο και αν φοράς σκληροπυρηνικό περίβλημα για να αντέχεις.
Η εικόνα του όμορφου ροζ μονόκερου μάτωσε την ψυχή μου, την γέμισε θλίψη και μελαγχολία για το πόσο εύκολα μπορείς να γίνεις περιττός, να γίνεις βάρος, να γίνεις ανεπιθύμητος, να μην έχεις αξία για την ζωή των άλλων…
Χωρίς αθωότητα και συνείδηση χάνουμε την πιο πολύτιμη πηγή ανθρωπιάς που έχουμε!