Αλλά  θα ήθελα αυτή τη φορά, εσύ φίλε μου αναγνώστη να προβληματιστείς λιγάκι πιο βαθιά. Ακόμη και αν ένας το σκεφτεί μία δεύτερη φορά, το κείμενο αυτό θα έχει ολοκληρώσει τον σκοπό του.

Προσωπικά θεωρώ ότι όποιος συνειδητά αποφασίζει να οδηγεί δίκυκλο τουλάχιστον στην τωρινή εποχή που ζούμε (γεμάτη stress, αντικαταθλιπτικά, φυτικά ηρεμιστικά και γενικότερη πίεση και θυμό) είναι σα να τραβάει δέκα κλήρους μαζί με σκοπό να φτάσει στην αντίπερα όχθη, νωρίτερα και πιο βίαια.

Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που δεν θα μπορέσω να είμαι διαλλακτική και να δεχτώ τις δικαιολογίες σχετικά με την κίνηση στους δρόμους, τον χρόνο, την αίσθηση ελευθερίας. Αυτή τη φορά όμως, θα είμαι απόλυτη και θα εκθέσω τη δική μου γνώμη χωρίς να αναλογιστώ σκληρές κριτικές.

Ξέρω καλά πως είναι αυτή η αίσθηση ελευθερίας και ο παλμός πάνω στη μηχανή, εκείνες τις στιγμές που νομίζεις ότι κατακτάς τον κόσμο ολόκληρο επειδή προσπερνάς τα ακινητοποιημένα οχήματα και νιώθεις νικητής (ή χαμένος;) .. .

Σαν παιδί και μέχρι τη τετάρτη δημοτικού «για κακή μου τύχη», πηγαινοερχόμουν στις δραστηριότητές μου με οδηγό τον πατέρα μου, πάνω σε μία μηχανή, από την οποία μάλιστα ένα μεσημέρι, βρέθηκα και κάτω. Αγκάλιασα κυριολεκτικά το οδόστρωμα και τη γλίτωσα ευτυχώς με ελαφριές γρατζουνιές.

Όποιος πλέον έχει μηχανή, είναι σα να αυτοκτονεί….

Όχι δεν μου αρκεί που πολλοί από εσάς διαβεβαιώνετε ότι «εσείς προσέχετε». Όχι, έχει αποδειχθεί αμέτρητες φορές ότι δεν αρκεί η προσοχή ενός οδηγού μόνο. Για εμένα, τραβάς τον κλήρο. Ξεκάθαρα και με απόλυτη συνείδηση. Ένα από τα περίεργα του διαδικτύου είναι οι διαστάσεις που παίρνουν καθημερινά τα θλιβερά νέα. Τα τροχαία ατυχήματα. Όλοι πια γνωρίζουν. Όλοι πια ξέρουν καλά, τι συμβαίνει στους δρόμους.

Εσύ γιατί σφυρίζεις, αδιάφορα;

Φυσικά η επιλογή να οδηγήσεις τη μηχανή σου, είναι δική σου. Αλλά το να έρθει κάποιος και να σε κάνει χαλκομανία επειδή μίλαγε στο κινητό ή επειδή ήταν υπό την επήρεια ουσιών ή επειδή βιαζόταν και δεν είδε καλά, δεν είναι επιλογή σου και όσο και να προσέχεις, είσαι τόσο που εκτεθειμένος που πραγματικά λυπάμαι…

Αγαπητέ αναγνώστη κάποιοι πολεμούν στα νοσοκομεία για τη ζωή τους καθημερινά και η μάχη είναι άνιση. Εσύ, επιτρέπεις στον κάθε ανίδεο που έχει πιάσει τιμόνι να απειλεί τη δική σου;

Συγνώμη εάν δεν σου άρεσε το κείμενο αυτό. Εάν η απόφασή σου είναι συνειδητή, τότε προχώρα παρέα με τη μαγκιά και την ελευθερία σου. Εάν όμως έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και σε περιμένουν να γυρίσεις στο σπίτι, ξαναδιάβασέ το μία ακόμη φορά γιατί ούτε που φαντάζεσαι πόσο πόνο, ρισκάρεις να τους σερβίρεις. 

Της Αναστασίας Γαβριελάτου

Διευθύντριας του sowhat.gr

ΠΗΓΗ Εφημερίδα Πρωτοσέλιδο