Οι αξέχαστοι μήνες που εργαζόμουν στο Θέατρο Ακροπόλ, κατά τα έτη 2011 – 2013, αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία, συνδεδεμένη με τη μεγάλη παράσταση του Διονύση Σαββόπουλου.
Θυμάμαι την τεράστια ουρά που σχηματιζόταν έξω από τα ταμεία — ο κόσμος περίμενε υπομονετικά για να εξυπηρετηθεί και να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο. Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική: χαμόγελα, ανυπομονησία, συζητήσεις και μια κοινή προσμονή να απολαύσουν από κοντά τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη. Ήταν πραγματικά ένας χαμός από πλήθος, αλλά ένας όμορφος χαμός, γεμάτος αγάπη και θαυμασμό.
Η παράσταση, με τίτλο «Για να γίνει ο χρόνος καινούργιος», βασισμένη στη Θεογονία του Ησίοδου, συνδύαζε τραγούδι, μουσική, λόγο και χορό, υπό τη σκηνοθετική ματιά και το ιδιαίτερο πνεύμα του Σαββόπουλου. Η συμμετοχή του κοινού ήταν συγκλονιστική, αποδεικνύοντας πόσο βαθιά είχε αγγίξει τις καρδιές των ανθρώπων.
Τώρα που έφυγε από κοντά μας, οι αναμνήσεις εκείνων των ετών αποκτούν μια τιμητική αξία· καθώς τελικά ήταν μερικές από τις στιγμές που αποτύπωναν όλη τη δύναμη της τέχνης του.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944. Υπήρξε τραγουδοποιός, συνθέτης και στιχουργός, με πορεία που σφράγισε το ελληνικό τραγούδι από τη δεκαετία του ’60. Με έργα όπως Φορτηγό, Το περιβόλι του τρελού, Η ρεζέρβα και Το Βρώμικο Ψωμί, έδωσε μια νέα πνοή στη μουσική δημιουργία, συνδυάζοντας το λαϊκό, το ροκ και το πολιτικό στοιχείο.
Πάντα ανήσυχος, σατιρικός και βαθιά ποιητικός, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική κουλτούρα.
Αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη που έζησα εκείνες τις μέρες από κοντά, που μπόρεσα να δω τη δύναμη της αγάπης του κόσμου προς τον κ. Σαββόπουλο, αλλά και τη μαγεία που δημιουργούσε η παρουσία του.
Η μνήμη του θα μείνει ζωντανή — όχι μόνο μέσα από τα τραγούδια του, αλλά και μέσα από εκείνα τα βλέμματα του πλήθους, που φωτίζονταν λίγο πριν την έναρξη της παράστασης και στο τέλος χειροκροτούσαν όχι με τα χέρια, αλλά με την ψυχή.
Καλή Ανάπαυση…
Αναστασία Γαβριελάτου