Τεύχος 54ο
Τεύχος 61ο
Γράφει η Αναστασία Γαβριελάτου
Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσα να γράψω στο δέκατο χριστουγεννιάτικο editorial του περιοδικού SoWhat?. Τις περισσότερες φορές έχω επιλέξει να μιλήσω για συναισθήματα, για κοινωνικά ζητήματα, για τοπικά θέματα που μας προβληματίζουν κατά καιρούς, για δύναμη ψυχής, για προβλήματα που ενώ μας μοιάζουν ανυπέρβλητα, πάντα κάπου βαθιά μέσα τους κρύβουν τη λύση. Αυτή τη φορά όμως επέλεξα να να μιλήσουν οι εικόνες και συγκεκριμένα μερικές φωτογραφίες από το κέντρο της Αθήνας, δίνοντας μας μία αφορμή να προβληματιστούμε έστω για ένα λεπτό για τον χρόνο που κυλάει….
Ας πούμε λοιπόν, ότι είναι ένα εορταστικό παιχνίδι απολογισμού. Μπορεί να είναι θλιβερό, μπορεί να είναι χαρούμενο, μπορεί να είναι ανατρεπτικό.
Θα κάνω την αρχή και κοιτώντας αυτές τις φωτογραφίες, θα σας πω μία μικρή σκέψη που μου έρχεται και πως ίσως να μπορούσε να συνδεθεί με την πραγματικότητα. Μπείτε κι εσείς στο παιχνίδι και απασχολείστε το μυαλό σας… για λίγα λεπτά. Ένα παιχνίδι σκέψεων, ίσως σήμερα παραμονή Πρωτοχρονιάς, στείλει στον καθένα από εσάς ένα ξεχωριστό μήνυμα.
«Έξω από το νοσοκομείο. Εκεί γίνεται ένας πραγματικός πόλεμος. Ακόμη και αν ο ήλιος σκορπίζει το φως του, άνθρωποι παλεύουν καθημερινά με το σκοτάδι. Και εκεί ακριβώς απέναντι ένα παιδί προσπαθεί να βρει τη χαρά ανάμεσα σε παιχνιδοσακούλες. Εκεί ακριβώς, είναι η ελπίδα! Άρα εκεί βρίσκεται και η χαρά!
Πεζοί αναμένουν να διασχίσουν το δρόμο. Βιασύνη ή υπομονή, χαμόγελα ή βαρδιά καρδιά κυριαρχούν περιμένοντας… τον «πράσινο Γρηγόρη» για να συνεχίσουν τη ζωή τους. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν! Πώς ένα φανάρι μπορεί να σταματήσει τη ζωή σου;
Σκουπίδια. Φαγητό από τα σκουπίδια. Τροφή από τα υπολείμματα. Μια εικόνα που θα μπορούσε να περιγράψει την κατάσταση που επικρατεί στους περισσότερους δρόμους της Αθήνας αλλά αυτό πώς ορίζεται μέσα σου; Είναι τόσοι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι. Και τόσο λίγοι οι κάδοι. Τόσο λίγη η ελπίδα, τόσο δύσκολη η ανεύρεση της αλήθειας και πόσο πιο δύσκολο να τη δεχτείς…
Λίγο πιο κάτω, αντίδραση. Διαμαρτυρία, γραπτό ΟΧΙ. Και κάπου εκεί ξεπροβάλλει και ένας Άγιος Βασίλης που πουλάει χαρτομάντηλα. Συνήθως ο Άγιος Βασίλης φέρνει δώρα. Εδώ πουλάει χαρτομάντηλα. Επίκληση στο συναίσθημα σε ένα προφορικό κείμενο, χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Πες το όπως θες. Νιώσε το όπως θες!
Και κάτω-κάτω, κλείνουμε με έναν άνθρωπο που περιμένει στο παγκάκι καρτερικά, αλλά δεν ξέρει τι περιμένει. Και δεν ξέρει και τι να περιμένει. Ένα γκράφιτι σε έναν τοίχο που ξέρει πολλά μυστικά. Τι έλεγαν αυτά τα νεαρά άτομα την ώρα που το ζωγράφιζαν. Ξέρει τι ειπώθηκε εκείνη τη νύχτα. Ξέρει τα κρυφά σημεία τους. Ξέρει τι έκαναν. Ξέρει πού θα πήγαιναν και με ποιους μίλησαν. Πόσα μυστήρια και αναπάντητα ερωτήματα μπορεί να κρύβονται σε ένα κολάζ φωτογραφιών.
Πόσα μονοπάτια, έχει κανείς την επιλογή να διαλέξει σε αυτή τη ζωή; Παίξε και εσύ με τη σειρά σου τώρα..δέξου τις σκέψεις σου αλλά μη ξεχάσεις να συνδεθείς με κάθε μία από αυτές…Και ίσως σήμερα κάνεις ένα restart…ή ακόμη και μία νέα επιλογή!
Εύχομαι υγεία σε όλους και μία νέα δημιουργική χρονιά! Μη ξεχνάτε να θυμάστε ότι η αλήθεια δεν είναι πάντοτε αυτό που βλέπουμε. Μπορεί να είναι και ακριβώς το αντίθετο….!