Ανεξέλεγκτες ταχύτητες στο Ζούμπερι – Θέμα χρόνου η σύγκρουση

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί το τελευταίο διάστημα στην παραλιακή, επί της Λ.Ποσειδώνος, και συγκεκριμένα στο Ζούμπερι, δεν είναι απλώς προβληματική — είναι επικίνδυνη. Τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη και το κλείσιμο βασικών τμημάτων του δρόμου έχουν οδηγήσει σε αναγκαστικές παρακάμψεις, με αποτέλεσμα η κυκλοφορία να διοχετεύεται μέσα από στενούς, ακατάλληλους για τόσο φόρτο δρόμους, όπως η οδός Μαρούγκα και η Χαριλάου Τρικούπη.

Αυτό που συμβαίνει καθημερινά, πλέον δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: ο κίνδυνος ατυχήματος έχει εκτοξευθεί.

Οι συγκεκριμένοι δρόμοι δεν είναι σχεδιασμένοι για αυξημένη κυκλοφορία. Πρόκειται για στενά, κατοικημένα σημεία μέσα στο Ζούμπερι, όπου η ορατότητα είναι περιορισμένη και η κίνηση πεζών, κατοίκων και οχημάτων από κάθε κατεύθυνση είναι συνεχής. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί οδηγοί συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας. Αναπτύσσουν υψηλές ταχύτητες, αγνοώντας πλήρως τις συνθήκες του δρόμου. Ουσιαστικά δεν έχουν καμία συναίσθηση για το που κινούνται.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο από το γεγονός ότι αρκετοί οδηγοί δεν γνωρίζουν την περιοχή. Μπαίνουν στα στενά χωρίς προσανατολισμό, διστάζουν, σταματούν απότομα ή πετάγονται απροειδοποίητα σε διασταυρώσεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα πραγματικό κυκλοφοριακό χάος — ένα “αλαλούμ” όπου κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει ο άλλος την επόμενη στιγμή.

Και μέσα σε αυτό το χάος, η ταχύτητα παραμένει υψηλή.

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη και ανησυχητική: από την οδό Μαρούγκα η Χαριλάου Τρικούπη έως και Αύρας, ο δρόμος έχει μετατραπεί σε επικίνδυνο πέρασμα, όπου η πιθανότητα σύγκρουσης δεν είναι απλώς αυξημένη  είναι θέμα χρόνου. Εάν δεν υπάρξει άμεση συμμόρφωση των οδηγών, εάν δεν μειωθούν οι ταχύτητες και δεν επικρατήσει στοιχειώδης προσοχή, τότε το ατύχημα δεν θα είναι μια πιθανότητα. Θα είναι βεβαιότητα.

Δεν πρόκειται για υπερβολή. Πρόκειται για μια προειδοποίηση που βασίζεται σε καθημερινά δεδομένα.

Οι οδηγοί οφείλουν να αντιληφθούν ότι δεν κινούνται σε ανοιχτό δρόμο, αλλά μέσα σε μια κατοικημένη περιοχή με στενά περάσματα και απρόβλεπτες κινήσεις καθώς επίσης υπάρχουν παιδιά και ζώα. Η ευθύνη είναι ατομική, αλλά οι συνέπειες θα είναι συλλογικές.

Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα, το μόνο ερώτημα που απομένει δεν είναι αν θα γίνει ατύχημα — αλλά πότε.