Γιάννης Μπλέσιας- «Ζούσε για τα Phantom»: Συγκλονίζουν οι φίλοι του 40χρονου επισμηναγού

Στον Πύργο, η είδηση του θανάτου του 40χρονου επισμηναγού Γιάννη Μπλέσια έπεσε σαν κεραυνός.

Άνθρωποι που τον γνώριζαν προσωπικά, αλλά και φίλοι που είχαν μοιραστεί μαζί του στιγμές από την καθημερινότητά του, περιγράφουν στο patrisnews έναν ιδιαίτερα κοινωνικό και χαμογελαστό άνθρωπο, με έντονη πειθαρχία και απόλυτη προσήλωση στην οικογένεια και την υπηρεσία του.

Για όσους τον γνώριζαν, οι πτήσεις δεν αποτελούσαν απλώς μέρος της επαγγελματικής του ζωής. Ήταν το αντικείμενο στο οποίο είχε επενδύσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Η σχέση του Γιάννη με την Πολεμική Αεροπορία είχε ξεκινήσει πολύ πριν φορέσει ο ίδιος τη στολή του αξιωματικού.

Ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως τεχνικός αεροσκαφών, μάλιστα σε αεροσκάφη του ίδιου τύπου με εκείνα που αργότερα θα πετούσε ο γιος του.

Η συγκεκριμένη οικογενειακή σύνδεση κάνει την τραγωδία ακόμη πιο βαριά για τους ανθρώπους που βρίσκονταν κοντά του.

Από μικρός, σύμφωνα με τους φίλους του, είχε έντονη αγάπη για τα αεροπλάνα. Μεγαλώνοντας, αυτή η αγάπη εξελίχθηκε σε επαγγελματική επιλογή και τελικά σε τρόπο ζωής.

Ιδιαίτερο βάρος αποκτά η αναφορά των φίλων του στο δυστύχημα του Phantom τον Ιανουάριο του 2023, στην περιοχή ανοιχτά του Κατακόλου.

Ο Μάριος-Μιχαήλ Τουρούτσικας, που είχε χάσει τότε τη ζωή του, ήταν πολύ κοντινός φίλος του Γιάννη, σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός του.

Εκείνη την ημέρα ο 40χρονος επισμηναγός βρισκόταν στον Πύργο Ελέγχου και παρακολούθησε από κοντά τις δραματικές εξελίξεις μετά την πτώση του αεροσκάφους.

Οι δύο άνδρες είχαν μιλήσει στη συνέχεια και η απώλεια του φίλου του τον είχε επηρεάσει βαθιά.

Η αγωνία επέστρεψε με οδυνηρό τρόπο όταν έγινε γνωστό το νέο δυστύχημα. Ένας από τους φίλους του περιγράφει στο patrisnews τη στιγμή που πληροφορήθηκε την είδηση για την πτώση του Phantom. Είπε ότι σκέφτηκε αμέσως τον Γιάννη, καθώς είχε συμμετάσχει και στην προηγούμενη επίδειξη.

Όταν στη συνέχεια πληροφορήθηκε ότι ένας από τους πιλότους καταγόταν από τον Πύργο, οι χειρότεροι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν.

Μέσα στην Πολεμική Αεροπορία, ο Γιάννης είχε αποκτήσει σημαντική εμπειρία στα Phantom. Οι φίλοι του μιλούν για έναν ιδιαίτερα ικανό πιλότο, ο οποίος αντιμετώπιζε την αποστολή του με σοβαρότητα και υψηλό αίσθημα ευθύνης.

Η φυσική κατάσταση αποτελούσε επίσης προτεραιότητα για εκείνον. Ακόμη και στον ελεύθερο χρόνο του, όπως θυμούνται οι άνθρωποι που ήταν κοντά του, αναζητούσε τρόπους να γυμνάζεται και να παραμένει σε εξαιρετική κατάσταση, θέλοντας να είναι πάντοτε έτοιμος για τις απαιτήσεις της δουλειάς του.

Η δεύτερη μεγάλη του αγάπη ήταν το ποδόσφαιρο

Τα τελευταία δύο χρόνια είχε αναπτύξει έναν ακόμη ισχυρό δεσμό, αυτή τη φορά μέσα από το ποδόσφαιρο.

Ο Γιάννης συμμετείχε στην ομάδα των Δικηγόρων Ηλείας, παίρνοντας μέρος τόσο σε αγώνες όσο και στις προπονήσεις. Μέσα από αυτή τη δραστηριότητα είχε δημιουργήσει νέες φιλίες και είχε έρθει πιο κοντά με ανθρώπους που πλέον τον αποχαιρετούν με βαθιά συγκίνηση.

Στις συζητήσεις μαζί τους αναφερόταν συχνά στην υπηρεσία του. Για τους φίλους του, η ζωή ενός πιλότου μπορεί να φαινόταν εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη. Για τον ίδιο, όμως, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα επάγγελμα.

Το παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα

Η Πολεμική Αεροπορία ήταν το όνειρο που ακολούθησε από τα παιδικά του χρόνια και το οποίο τελικά κατάφερε να κάνει πραγματικότητα. Τα αεροσκάφη και οι πτήσεις έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς του.

Πίσω του αφήνει την οικογένειά του και ένα παιδί μόλις πέντε ετών, αλλά και φίλους που δυσκολεύονται να συνειδητοποιήσουν ότι ένας άνθρωπος που γνώρισαν πάντα χαμογελαστό και γεμάτο ενέργεια δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσά τους.

Για εκείνους, πέρα από τον βαθμό και τη στολή του επισμηναγού, θα παραμείνει ο άνθρωπος που θυμούνται για τον χαρακτήρα του: κοινωνικός, προσιτός, χαμογελαστός και αγαπητός.

Ένας άνθρωπος που από παιδί ονειρευόταν να πετάξει και έκανε αυτό το όνειρο τη ζωή του.