Η Κωνσταντίνα Ράικου μιλάει στο SoWhat? για το θεατρικό έργο «Anna & Margot» εμπνευσμένο από το «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ»

Η Κωνσταντίνα Ράικου μιλάει στο SoWhat? για το θεατρικό έργο «Anna & Margot» εμπνευσμένο από το «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ».

Συνέντευξη στην Αναστασία Γαβριελάτου

 

1.Ποια ήταν αφορμή συγγραφής του έργου «Anna & Margot»;

Την ανάγκη για την συγγραφή του έργου αποτέλεσαν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και προκαλούν αποστροφή. Κυρίως αναφέρομαι σε ό,τι αφορά βίαιες συμπεριφορές ανάμεσα στους ανθρώπους, καταπάτηση δικαιωμάτων, ρατσιστικές συμπεριφορές και τραγωδίες από αμέλεια και αδιαφορία. Δεν θα υπογραμμίσω συγκεκριμένα περιστατικά. Είμαι σίγουρη πως όλοι έχουμε τις αναφορές. Αφορμή για τη συγγραφή του έργου «Anna & Margot» στάθηκε η θεατρική παράσταση «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» του Primo Levi σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη.

 

1.H ξαφνική εναλλαγή από ευτυχία και χαρά, σε θλίψη και αγωνία όπως φαίνεται στο τρέιλερ, είναι άραγε ένας αντικατοπτρισμός της πραγματικής ζωής;

Σίγουρα ναι. Ολόκληρο το έργο είναι αντικατοπτρισμός της ζωής με έναν συμβολικό τρόπο. Το θέμα που πραγματεύεται παίρνει σαν αφορμή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τον Ναζισμό και τις θηριωδίες που συνέβησαν τότε – και συνεχίζουν να συμβαίνουν σε κάθε πόλεμο – η κατεύθυνσή του όμως είναι πιο σύγχρονη.

 

3.Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που επιθυμείτε να περάσετε στους θεατές και γιατί κάποιος δεν θα πρέπει να χάσει αυτό το έργο;

Οι θεατές που θα έρθουν, θα αναγνωρίσουν μέσα στο έργο πολλές φάσεις της ζωής που έχουμε κατά καιρούς βιώσει. Θα ανασύρουν προβληματισμούς που τους αφήνουμε στην άκρη μέσα στην καθημερινότητα αλλά ενυπάρχουν μέσα μας και είναι πιο δύσκολο να τους αναμοχλεύουμε γι’ αυτό και τους αφήνουμε. Ένα από τα ζητήματα που καθρεφτίζει το έργο χωρίς να το δηλώνει ρητά, είναι: «Έχει αλλάξει πραγματικά κάτι από τότε μέχρι σήμερα ; Ή μήπως όχι;».

 

4. Εσείς πιστεύετε στον ισπανικό μύθο που αναφέρει ότι οι νεκροί εξαφανίζονται πραγματικά μόνο όταν πάψει να τους θυμάται και ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη

Αν σκεφτεί κανείς ότι μετά από μερικά χρόνια δεν θα υπάρχουμε ούτε εμείς, ούτε και κάποιος που μας γνώριζε, τότε ναι, θα μπορούσε να συμβαίνει αυτό. Τότε θα είναι σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Αυτό είναι από τη μια τρομακτικό κι από την άλλη, κινητήριος δύναμη. Αυτοί που μοιάζει σαν να μην έφυγαν ποτέ και συνεχίζουν να μνημονεύονται μέχρι και σήμερα είναι όσοι άφησαν κάτι πίσω τους τόσο ισχυρό και άξιο μνήμης όπως η Άννα Φρανκ με το Ημερολόγιο. Δυστυχώς το ποσοστό των ανθρώπων που χάθηκαν τότε και δεν θυμάται πια κανείς είναι ασύλληπτα μεγάλο. Το γεγονός αυτό αντιπροσωπεύει κατά έναν τρόπο η Margot. Όλους όσους χάθηκαν τότε, όσους συνεχίζουν να χάνονται τώρα και θα ξεχαστούν για πάντα. Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε…