Παγκόσμια ημέρα σκύλου; Μαρόνας! Ο υπέροχος σκύλος από το Λιβαδάκι Ορεινής Ναυπακτίας δεν είναι πια μαζί μας…

Γράφει η Αναστασία Γαβριελάτου

Παγκόσμια ημέρα σκύλου η σημερινή και δυστυχώς η θλιβερή είδηση δημοσιεύτηκε στη σελίδα του χωριού «Λιβαδάκι Ορεινής Ναυπακτίας».

Ένας υπέροχος σκύλος, δεν είναι πια μαζί μας

Ο Μαρόνα ήταν ίσως ο πιο αγαπητός σκύλος που έχω γνωρίσει ποτέ. Έχοντας έρθει σε επαφή με αμέτρητα αδέσποτα αυτό το σκυλάκι είχε κάτι διαφορετικό από τα άλλα. Ήταν ξεχωριστός για την προθυμία του να παίξει με όλα τα παιδιά του χωριού, ποτέ ακατάδεκτος στα χάδια και φυσικά πάνω από όλα ένας αληθινός πιστός φίλος για την αγαπημένη κάτοικο του χωριού κυρία Μιράντα.

Ο Μαρόνα έτρεχε στα δρομάκια του χωριού και κυριολεκτικά με το κουδουνάκι του σκόρπιζε αγάπη και θετική ενέργεια σε κάθε του πέρασμα… Ο σκύλος αυτός ήταν ο ορισμός της ανιδιοτελούς αγάπης για δεκάδες ανθρώπους και κυρίως για μικρά παιδιά.

Του επιτέθηκαν τσοπανόσκυλα

Τη περασμένη Κυριακή, ο Μαρόνα έκανε την τελευταία του βόλτα στο χωριό καθώς μοιραία κάποια τσοπανόσκυλα – τα οποία σύμφωνα με τις μαρτυρίες ανήκουν σε συγκεκριμένο κάτοικο, του επιτέθηκαν με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Θυμός και απέραντη θλίψη σε όλο το χωριό από τους κατοίκους

Όπως μπορειτε να διαβάσετε παρακάτω, αγανάκτηση και θλίψη έχει κυριεύσει τους κατοίκους του χωριού εξαιτίας της άγριας επίθεσης. – Αξίζει να σημειωθεί ότι φυσικά δεν ευθύνονται τα ίδια τα σκυλιά για το γεγονός. Παρακάτω ακολουθούν μερικές από τις αναρτήσεις των κατοίκων.

Dimitris Cristodulou

Ένα από τα πιο αγαπητά σκυλάκια… Δεν ήθελε να αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Οποιος το καλούσε πήγαινε για να του δώσει την χαρά του και να πάρει πίσω την διπλάσια και από τους μεγάλους αλλά ακόμα και από τα μικρά τα παιδάκια… Όσο έζησε στο χωριό, μας έμαθε ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της ζωής: την αγάπη. Κάτι που είναι δύσκολο, στην σημερινή εποχή που ζούμε, να την βρούμε από τους ανθρώπους… Γιατί εμείς– εμείς οι άνθρωποι– είμαστε τα χειρότερα ζώα. Δυστυχώς το σκυλάκι πέθανε άδικα και με έναν τρόπο που δεν του άξιζε εξαιτίας της ανευθυνότητας κάποιον μη νοήμων ανθρώπων…

Μπορεί να είναι εικόνα σκύλος και γρασίδι

Νίκος Πατερέκας

Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα σκύλων. Ο Μαρόνο της φωτογραφίας πρόκειται για μια περίπτωση σκύλου τόσο καλού που άγγιζε τα όρια να πρόκειται χωρίς να το γνωρίζει κανείς ενός θεραπευτικού σκύλου που είχε μια ιδιαίτερη αγάπη & εκτίμηση για τα παιδιά ιδίως τις μικρές ηλικίες αλλά και όλους. Θυμάμαι να είμαι πλατεία βράδυ και να έχουν περικυκλώσει τον Μαρόνο πολλά παιδάκια, σε σημείο που να μην ξέρει τι να πρωτοκάνει και να τον χαϊδεύουν όλα μαζί. Και αυτός να κάθεται καταδεκτικός με πραότητα. Ήταν ένας σκύλος που έκανε έργο χωρίς να το γνωρίζει. Πολλά παιδιά δεν έχουν πάντα την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με ενα σκύλο και να πάρουν τόσο θετικά απο αυτή την επαφή. Ο Μαρόνο είχε κερδίσει τις καρδιές όλων και το γνώριζε αλλα περισσότερο της Μιράντας, της μοναδικής φιλόζωης, γυναίκας, αγωνίστριας του χωριού και μόνιμου κατοίκου. Στα μαντριά και πίσω, στάση πλατεία για χάδια απο τα παιδιά, και ξανά το ίδιο. Μια ζωή μέσα στην αγάπη & προσφορά. Ότι είναι φτιαγμένος ένας σκύλος για να προσφέρει. Δυστυχώς ο Μαρόνο βρέθηκε σε ενα σημείο ευάλωτο και έπεσε πάνω σε σκύλους που και αυτοί ήθελαν να νιώθουν ελεύθεροι αλλά με διαφορετικά κίνητρα. Απόμακροι σκύλοι που η δουλειά τους ήταν να βρίσκονται κοντά στο κοπάδι και να το φυλάνε απο καποια επίθεση λύκου. Οι σκύλοι αυτοί κατόπιν συνεχούς αμέλειας του ιδιοκτήτη, ενώ υπήρξε και ενδιαφέρον από πλευράς μου να μαζευτούν και να βρίσκονται εκεί που πρέπει οπως όλοι εμείς έχουμε τα τσοπανόσκυλα μας, σκότωσαν σε συμπλοκή τον Μαρόνο για κυριαρχία στην γλώσσα των σκύλων. Κανένας σκύλος δεν είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Πίσω απο κάθε σκύλο κρύβεται σαν ένας κρυφός καθρέπτης ένας ιδιοκτήτης που έχει κάποιες ευθύνες και χρέη. Όταν πρόκειται για σκύλους μεγαλόσωμης φυλής & ποιμενικού θα πρέπει αυτοί οι σκύλοι οπως ορίζει η νομοθεσία να βρίσκονται με το κοπάδι και μόνο! Όταν διασχίζουν ένα χωριό με συνοδεία του βοσκού (και όχι απουσία) να είναι δεμένοι ή με φιμωτρα. Ποιμενικοί σκύλοι Άγνωστης γενεαλογικής ταυτότητας που δεν γνωρίζουμε τους γονείς και δεν συμπεριφέρονται σωστά όσο αναφορά απέναντι στα εργασιακά τους καθήκοντα αλλά βρίσκονται εντός χωριού είναι σκύλοι που δυνητικά είναι επιρρεπείς να προκαλέσουν κάποιο ατύχημα. Ανεξαρτήτως την μελλοντική έκβαση του περιστατικού με τον Μαρόνο και την νομικής πλευράς έκβαση επίσης, θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι οτι ένας σκύλος δεν είναι διακόσμηση αλλα υποχρέωση. Οι καιροί άλλαξαν, η νομοθεσία είναι πολύ αυστηρή πλέον και καλά κάνει να είναι. Πέραν νομοθεσίας θα πρέπει να τηρούνται τα προσωπικά προσχήματα σωστής φροντίδας των σκύλων απο άπαντες! (Κυνηγούς, κτηνοτρόφους, ντόπιους, επισκέπτες κτλπ). Ας ελπίσουμε να είναι η τελευταία αναντικατάστατη απώλεια..!

Θεοδώρα Κουνατιάδη

Ούτε η λέξη ντροπή δεν είναι αρκετή. Φυσικά η αποκλειστική ευθύνη ανήκει στο αφεντικό και όχι στο ζώο. Δεν είναι δυνατόν μέσα στο καλοκαίρι όπου το χωριό σφύζει από ζωή και κόσμο να φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε. Παρόλο που έγιναν πολλαπλές παρακλήσεις από όλους να απομακρυνθούν τα σκυλιά δεν υπήρχε καμία ανταπόκριση. Πρέπει να παρθούν κάποια μέτρα γιατί σήμερα ήταν το σκυλάκι της Μιράντας, αύριο μεθαύριο θα είναι κάποιος άνθρωπος. Λυπάμαι για το πώς έχει καταντήσει το χωριό, δεν πρέπει να μένουμε άλλο άπραγοι.

Ιωάννα Μτς

Είναι απαράδεκτο το λιγότερο να επικρατεί αυτή η κατάσταση στο χωριό. Αρχικά δεν μπορούσαμε να πάμε μέχρι τα ποτιστικά λόγω των τσοπανόσκυλων και τώρα όχι μόνο κυκλοφορούν μέσα στο χωριό αλλά κατασπαράζουν κι άλλα σκυλιά. Και φυσικά δεν κινδυνεύουν μόνο τα ζώα του χωριού αλλά και οι κάτοικοι. Έχουν γίνει συνεχείς παρακλήσεις από όλους μας να απομακρυνθούν τα τσοπανόσκυλα αλλά η μόνη «απάντηση»που έδωσαν οι ιδιόκτητες ήταν αδιαφορία. Τι πρέπει να γίνει δηλαδή για να τηρηθούν κάποια όρια, να αρχίσουν να επιτίθενται σε ανθρώπους; Ντροπή είναι η μόνη λέξη και για την συγκεκριμένη πράξη και για την ασέβεια απέναντι στο χωριό και τους ανθρώπους του γενικότερα.

Areti Papathanasi

Αίσχος. Είστε ανθρωποειδή πίσω απ’τον ήλιο ακόμα. Τέρατα αμόρφωτα.

Ένα άδικο τέλος

Χαρακτηριστική εικόνα όπως έχουν προαναφέρει κάτοικοι του χωριού, ήταν εκείνη του Μαρόνα, να έχει περικυκλωθεί από παιδάκια στη πλατεία του χωριού και να παίζει ασταμάτητα μαζί τους. Ένα ακούραστο παιχνίδι με αμέτρητα χάδια και αγκαλιές. Πάντα πρόθυμος και ορεξάτος, ένας σκύλος που όλοι θα ζήλευαν…

Δυστυχώς η ζωή πολλές φορές, είναι άδικη και σκληρή. Ο Μαρόνα δεν βρίσκεται πια στο γραφικό Λιβαδάκι εξαιτίας της αμέλειας και της αδιαφορίας των ανθρώπων. Είχε χαρίσει τόση αγάπη και τόση τρυφερότητα και σίγουρα δεν του άξιζε αυτό το τέλος.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να θέσω ως ζήτημα τι θα μπορούσε να είχε συμβεί εάν στη θέση του υπέροχου αυτού σκύλου, ήταν ένας άνθρωπος. Με την ελπίδα να επιβληθούν οι απαραίτητες ποινές σε όσους φέρουν την ευθύνη, θα βάλω τελεία και θα κλείσω το παρόν κείμενο, με κάποιες φωτογραφίες στις οποίες ο Μαρόνα παίζει ανέμελος με τις κόρες μου, για τις οποίες ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους, που λάτρεψαν αυτό το πανέμορφο χωριό.

Το περιοδικό SoWhat? αφιερώνει τη παγκόσμια ημέρα σκύλου στον δικό μας Μαρόνα.. Κάθε χρόνο, θα υπενθυμίζουμε την ιστορία του, μήπως και το πάθημα γίνει μάθημα.

Ημέρα του Μαρόνα λοιπόν… αφιερωμένη σε αυτόν τον υπέροχο σκύλο που μπορεί να μη βρίσκεται πια ανάμεσά μας, αλλά κατάφερε να «κλέψει» τις καρδιές πολλών από εμάς και από εκεί… δεν θα φύγει ποτέ.

*κεντρική φωτογραφία δημοσιεύματος από λήψη Νίκου Πατερέκα