«Το νηπιαγωγείο» της Κατερίνας Κρυστάλλη

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Περιοδικό SoWhat? – 2019

Γράφει η Κατερίνα Κρυστάλλη

Την δεκαετία του ’80 υπήρχε ένα νηπιαγωγείο στην Ανατολή της Νέας Μάκρης. Τώρα έχει κατεδαφιστεί και την θέση του έχει πάρει μια πολυκατοικία. Οι ένοικοι όμως, τα κρύα βράδια του χειμώνα, ακούνε μικρά παιδιά να τραγουδάνε το “Δεν περνάς κυρά Μαρία”. Βέβαια το ρίχνουν στα παιχνίδια του αέρα και κλαίνε στα κρυφά από τον φόβο τους.

Η Μαρία αγαπούσε πολύ την δουλειά της ως νηπιαγωγός. Αγαπούσε όμως και την λογοτεχνία. Το τελευταίο βιβλίο, την “Φόνισσα” του Παπαδιαμάντη την είχε διαβάσει ίσα με 6 φορές, μπορεί και περισσότερες. Την είχε στοιχειώσει.

Έτσι, ένα πρωινό Δευτέρας που η Μαρία είχε βάλει τα παιδάκια να κοιμηθούν και κοιτούσε τα αδύνατα κορμάκια τους το πήρε απόφαση. Θα τα σκότωνε όλα για να τα γλυτώσει από τα επερχόμενα βάσανα. Μετά από σκέψη αποφάσισε να τους βάλει αρσενικό στο γάλα που τους έδινε και έπιναν κάθε πρωί. Μια γενναία δόση και δεν θα πονούσαν άλλο. Μια γενναία δόση και κανείς δεν θα την υποπτευόταν καθώς θα νόμιζαν όλοι πως επρόκειτο για δηλητηρίαση.

Καθώς η Μαρία σκεφτόταν, είδε ένα από τα παιδάκια να κουνιέται, να γκρινιάζει και να μην κοιμάται. Ήταν η Κατερίνα, το διαολεμένο! Η Μαρία το μισούσε αυτό το παιδί. Ήρθε στην μέση της χρονιάς και ήταν το πιο ανυπάκουο απ’ όλα. Σωστό πνεύμα αντιλογίας! Περισσότερο απ’ όλα χαιρόταν που θα ξεφορτωνόταν τον μικρό βασανιστή. Η Κατερινούλα την κοίταξε στα μάτια. Η Μαρία αισθάνθηκε μια ψύχρα και κρύο ιδρώτα να την κόβει. Φόρεσε την ζακέτα της και έβαλε ξανά για ύπνο το κορίτσι.

Ήταν Τετάρτη όταν η Μαρία αποφάσισε να βάλει το σχέδιο της σε δράση. Τα είχε στοιχήσει όλα σε μια σειρά, και τα δεκατρία. Νυσταγμένα προσωπάκια περίμεναν υπομονετικά την σειρά τους για να πιούν το γάλα σκόνη που τους ετοίμαζε η νηπιαγωγός τους. Πρώτο στην σειρά ήταν το διαολομένο η Κατερινούλα. Όταν της έδωσε η Μαρία το γάλα, εκείνο το αρνήθηκε και της είπε πως δεν ήθελε. Η Μαρία τότε βούτηξε το γάλα και της άνοιξε το στόμα για να το πιεί με το ζόρι. Η μικρή τότε το έφτυσε επάνω στην Μαρία και έτρεξε μακριά γελώντας. Η Μαρία χαμογέλασε εκνευρισμένη στο διαολόπαιδο. Η Κατερινούλα άνοιξε την πόρτα του νηπιαγωγείου και βγήκε έξω. Η δασκάλα της την ακολούθησε τρέχοντας και σαν διαβολική σύμπτωση, σκόνταψε στα σκαλοπατάκια, με αποτέλεσμα να σπάσει το χέρι της και να βγάλει τον ώμο της. Το διαολόπαιδο την έβλεπε και γέλαγε. Τα νήπια σχημάτισαν έναν κύκλο γύρω από την Μαρία και τραγουδούσαν και χόρευαν το “Δεν περνάς κυρά Μαρία”. Η δασκάλα φώναζε για βοήθεια αλλά μάταια. Κανείς δεν την άκουγε. Ήταν λες και μαζί με τα παιδιά είχε δαιμονιστεί η ίδια η φύση εκείνη την μέρα.

Άντε και καλή σχολική χρονιά…