Υπάρχουν τραγούδια που απλώς ακούμε και υπάρχουν τραγούδια που, με το πέρασμα του χρόνου, αποκτούν μια εντελώς διαφορετική σημασία. Το «Παιδί της νύχτας» του Γιώργου Μαζωνάκη είναι χαρακτηριστική περίπτωση.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί σήμερα ο στίχος «εγώ και ο σκύλος μου, ο μόνος φίλος μου», περίπου στο 2:26 του τραγουδιού. Ένας στίχος που, όταν γράφτηκε, μπορεί να έμοιαζε απλώς με μια εικόνα μοναξιάς, σήμερα όμως ακούγεται σχεδόν προφητικός, καθώς συνδέεται έντονα με τη δημόσια εικόνα που έχει διαμορφωθεί γύρω από τον Μαζωνάκη και τη σχέση του με τον σκύλο του.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη σύμπτωση: ένας παλιός στίχος αποκτά, χρόνια αργότερα, μια νέα επικαιρότητα και κάνει πολλούς να αναρωτιούνται αν τελικά το «Παιδί της νύχτας» περιέγραφε, άθελά του, κάτι που θα βλέπαμε πολύ αργότερα στη ζωή του τραγουδιστή.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το χαρακτηριστικό των πραγματικά δυνατών τραγουδιών: κάποιοι στίχοι τους δεν μένουν στο παρελθόν. Αλλάζουν νόημα μαζί με τη ζωή.

